Útdráttur og lykilorð

Ritið 3. hefti, 11. árgangur - 2011

Guðmundur Hálfdanarson: Evrópusamruninn og þjóðríkin

Evrópusamruninn á rætur í uppgjöri Frakka og Þjóðverja vegna seinni heimsstyrjaldar, og vilja franskra og vesturþýskra stjórnmálamanna til að koma í veg fyrir frekari átök á milli þjóðanna. Frá upphafi gengu frumkvöðlar samrunans út frá því að honum væri ekki stefnt gegn þjóðernistilfinningum eða þjóðríkjum í Evrópu, enda litu þeir svo á að þessar tilfinningar og hugmyndir um ríkjaskipulag í álfunni væru það rótgrónar í hugum íbúanna að þeim yrði ekki útrýmt. Þrátt fyrir vilja evrópskra leiðtoga til að verja fullveldi þjóðríkjanna hefur yfirþjóðlegt vald ESB þó aukist verulega á undanförnum árum og starfsemi ýmissa stofnana í álfunni hefur verið samræmd í auknum mæli. Þetta hefur ekki gerst fyrst og fremst vegna þess að evrópskir forystumenn hafi viljað minnka völd þjóðríkja eða draga úr fjölbreytni í álfunni, heldur fremur vegna þess að aukið samstarf hefur kallað á frekari samþættingu ríkjanna. Þessi þróun er að hluta til óhjákvæmileg afleiðing aukinnar samvinnu Evrópuríkjanna, en tengist einnig hnattvæðingu og nýjum hugmyndum um fullveldi ríkja. Ekkert bendir þó til þess að Evrópa stefni í átt til einhvers konar stórríkis, heldur virðist álfan fremur vera á leið í átt til einhvers konar lagskiptingar fullveldis, þar sem hluti þess verður yfirþjóðlegur, en stærstur hluti þess verður áfram innan þjóðríkjanna.

Lykilorð: Evrópusamruninn, Evrópusambandið, Bologna-ferlið, þjóðríki, fullveldi

Deila: 
Þú ert að nota: brimir.rhi.hi.is