Í Árnagarði 304, laugardaginn 14. mars kl. 15:00-16:30.
Um skáldskaparlistina eftir Aristóteles gerði þann greinarmun á sagnfræðingi og skáldi að annar segði frá því sem hefði gerst en hinn frá því sem gæti gerst. Skáldskapurinn tjái fremur hið almenna, sagnfræðin hið einstaka. Uppruni sögulegra skáldsagna er rakið til upphafs 19. aldar þegar sagnfræðin var að þróast sem sérstök hugvísindagrein. Oft er breski höfundurinn Walter Scott talinn brautryðjandi. Fyrstu sögulegu skáldsöguna á íslensku samdi Torfhildur Hólm um Brynjólf biskup Sveinsson (1882). Í Hugtökum og heitum er söguleg skáldsaga skilgreind svo: „Skáldsaga sem lýsir atburðum og persónum á fyrri tímum og endurskapar sögulegt baksvið þeirra.“ Það er þó viðurkennt að þessi almenna skilgreining taki ekki til ýmissa vandamála, svo sem hversu fjarri höfundi sögutími sé, hversu margar persónanna séu sögulegar og hversu mikla áherslu höfundur leggi á nákvæma lýsingu sögusviðs og haldi sig við þjóðarsöguna. Margar af þekktustu íslensku skáldsögunum sækja efni í söguna, eins og Svartfugl eftir Gunnar Gunnarsson og Íslandsklukkan eftir Halldór Laxness. Á undanförnum árum hefur það jafnvel færst í vöxt að höfundar sæki sér efni í Íslandssöguna. Jafnframt hefur áhugi höfunda á að fást við eigin minningar, ævi sína og annarra og fara höndum um alls konar heimildir aukist. Málstofan fjallar um hvernig unnt sé að skilgreina sögulega skáldsögu og þennan nýja áhuga á sögulegu efni.
Úlfar Bragason skipulagði málstofuna.